· 

Verlies van een huisdier

Het kan een erg verdrietige situatie zijn voor zowel jou als je kind als je huisdier komt te overlijden. Voor een kind kan dit een eerste situatie zijn waarin hij/zij  te maken krijgt met het verliezen van een dierbare met de dood.

Of het huisdier al 10 jaar binnen het gezin leeft, of een hamster wat net 1 jaar was geworden.. Voor je kind kan het huisdier zijn allerbeste maatje zijn.

 

Een gesprekje beginnen met je kind over rouwen, iemand verliezen of de dood is een lastige taak die je als ouder hebt. Het is lastig om het juiste moment voor het gesprek te vinden en vaak gebeurd dit ook als het kind te maken krijgt als er een verliessituatie plaats vind. De uitdaging ligt vooral in het begrijpend uitleggen wat alles inhoud en vaak gaat dit gesprekje gepaard met het overbrengen van slecht nieuws. Het onderwerp is dus extra beladen. Als ouder is het aan jou om het slechte nieuws zo ‘goed’ mogelijk over te brengen. 

 

Hieronder wat tips die je daarbij kunnen helpen om je kind met het verdriet en de daarbij horende gevoelens om te laten gaan; 

 

- Wees eerlijk: vertel dat je huisdier dood is gegaan. Vermijdt het om te zeggen dat je huisdier is gaan slapen of is weggegaan. Als je zegt dat hij is weggegaan kan je kind hoop houden dat je huisdier weer terugkomt. Door te zeggen dat je huisdier is gaan slapen kan je kind angst ontwikkelen om zelf te gaan slapen of kan je kind in paniek raken als jij wilt gaan slapen (straks word ik of jij nooit meer wakker). 

- Wees duidelijk: zorg ervoor dat je kind weet dat de dood betekend en zich zo kan beseffen dat je huisdier nooit meer terugkomt. Kinderen begrijpen meer dan volwassenen denken. 

- Hou het kort:  het kan zijn dat je kind vraagt om details. Dit kan ook betekenen dat je kind eigenlijk vraagt om troost. Voedt je kind niet met nare details maar vertel alleen de hoognodige dingen. Blijf je verhaal desnoods steeds op een rustige manier herhalen. Kinderen vragen alleen waar ze zelf behoefte aan hebben. 

- Stel het niet uit: stel het gesprekje met slecht nieuws nooit uit. Dit maakt het voor jezelf alleen maar moeilijker. 

 

Kinderen rouwen per leeftijd op een andere manier. Hieronder een kleine overzicht hoe kinderen kunnen rouwen per leeftijd. Ik zeg bewust kunnen want ieder kind is anders en heeft zijn/ haar unieke manier van omgaan met rouw. 

Het is belangrijk jouw verdriet niet te vergelijken met die van jouw kind. Een kind rouwt op een andere manier dan een volwassene. Daarnaast snappen kinderen vaak nog niet helemaal wat de dood inhoudt. Het hangt ook af van hun leeftijd, hoe ouder je kind is hoe beter hij/zij het zal begrijpen. 

- Een kind van 3 tot 5 jaar snapt nog niet goed dat de dood een onomkeerbaar concept is. Hij kan denken dat de dierenarts het huisdier weer tot leven kan wekken met een spuitje. Maar hij kan ook denken dat het overlijden van het dier zijn schuld is, bijvoorbeeld als hij onlangs om een puppy vroeg.

- Een kind van 6 jaar snapt meestal wat de dood betekent, en dat het dier niet meer terug zal komen. Ze zien de dood vaak wel als iets dat bij anderen gebeurt, en vinden het moeilijk te accepteren dat het binnen hun eigen gezin voorkomt.

- Vanaf 9 jaar gaat een kind beseffen dat de dood uiteindelijk iedereen overkomt, ook hemzelf. Hij kan echter nog steeds schuldgevoelens hebben als gevolg van de dood van zijn huisdier, bijvoorbeeld omdat hij het gevoel heeft er niet goed genoeg voor gezorgd te hebben.

 

Bovenstaande is uiteraard niet altijd van toepassing: elk kind is uniek, ontwikkelt zich op een andere manier en gaat anders met dingen om. Kijk vooral goed naar wat je kind nodig heeft: op verschillende momenten zal hij/zij zich anders voelen.

Wees niet verrast als je kind in ‘vlagen’ rouwt. Zo kan hij het ene moment vrolijk zitten spelen, terwijl hij het andere moment heel verdrietig is en alleen maar bij jou wil zijn. Of hij ziet de hond van de buren, wat hem opeens weer een enorm verdriet bezorgd. Bij een kind is het heel normaal als het verdriet met tussenpozen bovenkomt.

 

Om het rouwproces vorm te geven kun je ervoor kiezen om een afscheidsritueel te doen. Bijvoorbeeld je huisdier in de tuin begraven (minimaal 75 cm /100cm diep en zonder plastic!). Je kunt dan een kleine afscheidsceremonie organiseren en op het graf na een poosje een mooie plant of boompje planten. Ook kun je samen met je kind een grote steen versieren met alles wat je kind herinnert aan het huisdier en deze bij het graf leggen. Zo heeft je kind een plek om naar toe te gaan en als je kind daar behoefte aan heeft een plekje om nog wat te zeggen tegen het overleden huisdier.

Er zijn ook mogelijkheden om je huisdier te cremeren. Ook hier kun je een afscheidsritueel van maken door het as op een bijzondere plek uit te strooien, thuis een kleine altaar bijvoorbeeld te maken met een foto, kaarsje en wat as in een urn. Je kind kan ook zelf een urn knutselen van een potje en deze versieren met alles wat hem/haar herinnerd aan jullie huisdier. 

 

Blijft je kind langer dan een maand onophoudelijk verdrietig? Heeft hij problemen op school of vertoont hij (nieuwe) fysieke problemen zoals buikpijn? Dan zou het kunnen dat je kind zijn huisdier niet kan loslaten. Blijf in dit geval (veel) met je kind praten. Vraag hem waarom hij verdrietig is en vertel over je eigen ervaringen als kind, en het verlies van jouw huisdier.

Er bestaan een heleboel kinderboeken over het verliezen van een huisdier en de gevoelens die hierbij komen kijken. Deze kunnen je kind helpen bij het rouwproces: ze laten hem zien dat er meer kinderen zijn met dezelfde ervaring en hoe zij met die gevoelens omgingen. Mocht dit niet helpen schakel dan hulp van een professional in.

Ik help je kind graag om te gaan met zijn rouwproces en zijn verdriet een plekje te geven! 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0